op 21 en 22 februari werd onze Hasse gedekt door Voyager’s jack Daniels. Dus als alles naar wens verloopt verwachten we rond 23 april  weer een nest puppy’s!

het waren weer enkele leuke dagen te samen.

     

op 21/04/12 werden er 8 pups geboren! 5 reuen en 3 teven. allen met een heel behoorlijk gewicht. Helaas was 1 van de teefjes niet gezond en zijn ze nu nog met 7…

      

papa Jack zit ondertussen niet stil: hij behaalde zijn IPO 1!

 

Helaas hebben we op 06/01/2012 onze oude trouwe vriend  Friso moeten laten inslapen. Friso werd bijna 11 jaar oud en heeft hier te samen met ons een heerlijk hondenleven gehad. Hij zal ongetwijfeld verder leven in zijn  23 kinderen …

Hij was één uit de duizend.

Vaarwel Friso, slaap zacht en droom maar lekker van onuitputtelijke stranden met lekker koel zeewater…daar was je graag, daar had je een onuitputtelijke energie….

je bent al die jaren mijn trouwe bodyguard geweest en ik zal je blijven missen.

Leentje en iedereen die van hem hield.

iets leuks!

Op ons filmpje kan je zien dat onze riesenschnauzer niet alleen een goede waker is, maar ook voor een leuke truc niet terug schrikt!

het verhaal van onze Alfi in Israel:

op een ochtend kreeg ik een engelstalige telefoon met de vraag of we nog een pup beschikbaar hadden. een gewone vraag hier als we een nest hebben… maar deze telefoon kwam van een lieve energieke dame uit Israel!!! voor ons was het even slikken maar de dame in kwestie klonk zo lief en energiek dat ik niet twijfelde. zeker niet toen ze vertelde dat ze  al riesenschnauzers gehad had.  we babbelden wat en spraken verdere informatie en gegevens af via het internet. we hadden dus toegezegd om ons “gele bandje” naar Israel te sturen!!! maar dit had ook de nodige consequenties: de pup moest tot 4 maanden bij ons blijven , er moest een rabiëstiter bepaald worden bij het pasteurinstituut en daar kwam uiteindelijk ook nog de hele in- en uitvoerprocedure bij! geen makkelijke klus maar het was het waard! Onze Alfi is in Israel echt wel met zijn “gatje in de boter gevallen” en heeft het daar heerlijk naar zijn zin!

in afwachting van zijn vertrek hebben wij hem alvast gesocialiseerd:

en hem gewend aan een verplichte muilkorf:

en gaven we een echt “afscheidsfeestje” in herkenrode . Broertje Kafka en zusje Nelle waren er ook bij:

en kregen we een tuil bloemen opgestuurd vanuit israel!!

en eindelijk was het dan zover: na veel geregel en veel papierwerk en de nodige mails en telefoons mocht onze Alfi naar Israel vertrekken en kregen we de bevestiging dat hij het land in mocht! oef….

en het gaat hem bijzonder goed:

op 23/04/11 behaalde Luc met Joar het sociabiliteitsattest. hij wordt dus nu door de KMSH gezien als een sociale hond!

Omdat Joar eerst wat stabiel moest worden in zijn hoofd is  Luc nu pas begonnen met het derde luik van de IPO: pakwerk!!!

ziehier een filmpje :

http://www.youtube.com/watch?v=gZ5GyW47iBw

en vanaf deze herfst is luc ook begonnen met de training van de uithoudingsproef: 20km langs de fiets!

op 29/10/11  behaalde Luc met Joar de BH- proef.

begin december gingen we een paar dagen op bezoek bij Anja en Joachim Heimburger van de Voyager’s kennel in Duitsland. Joar en Yingles gingen mee en ook hier werd er ondanks het hele slechte weer getraind!

op 11/12/2011 reden Joar en Luc in Dour hun UV-proef: geslaagd!

enkele filmpjes van onze Cujo in het buitenland:

all the kids are asleep

keira vindt cujo heel plezant

Keira, Cujo, Baloo & Bambam

Hallo,
 
Hier een leuk berichtje van Job. Nu kun je zien hoe pienter hij wel niet is. Binnen 5 minuten heeft hij dit geleerd. Bij dit berichtje worden 2 filmpjes gestuurd. Als je op het you-tube adres klikt dan krijg je ze te zien.
 
http://www.youtube.com/watch?v=488HUobfsB4
 
http://www.youtube.com/watch?v=YNt4_0PbRow
 
Groetjes fam. van Gisbergen

omdat Joar graag en goed speurt volgde Luc   onlangs nog met vrucht de opleiding “speuren bij honden” bij de Toscanzahoeve. Eerder al volgde hij een praktijkdag speuren bij het scent team van Geert de Bolster.

in februari volgden Luc en Joar weer een leerrijk speurweekend in Duitsland olv  Horst Hinz. Beiden hadden er deugd van en zijn nu weer extra gemotiveerd!

deze herfst kwam ook Helios eens kijken hoe er moet gespeurd worden. Joar mocht even tonen hoe hij speurt:

http://www.youtube.com/watch?v=teVQkdm6ht8

http://www.youtube.com/watch?v=4iJyCwyFjVk

en ook bij slecht weer wordt er gewerkt! ditmaal in Duitsland bij Anja en Joachim waar we weer veel geleerd hebben! bedankt Anja en Joachim!

Proficiat Joke en Ebby

Mooie dag 21 maart! Dan zijn de beste geboren. Proficiat

Ik zit momenteel in Lelystad voor de opleiding bij Martin Gaus. Het is echt heel erg leuk. Tot op heden geen spijt!

Merk wel dat wij het getroffen hebben met de fokker van onze honden :-)

De verklaring van geen bezwaar heb ik inmiddels van de fhn ik kan dus de naam van Herkenrode in Nederland bekend gaan maken!

Succes met Hasse

Gr.

Joke

op de laatste rasspeciale van de Belgian Riesenschnauzerclub werd Joppe “beste zwarte Riesenschnauzerpup”.

Hallo daar in Hasselt,

Alles goed?

Hier bij ons is alles ok.

Met onze Joppe gaat het uitstekend.

Afgelopen zaterdag hebben wij onze 2de officiele wedstrijd gespeeld in Vlijtingen.

En wij kunnen jullie met trots melden dat hij het zeer goed gedaan heeft.

Op deze wedstrijd hebben wij de 2de plaats behaald met 96/100.

Voor ons een bevestiging wat een uitzonderlijke hond hij wel is.

Wij gaan nu de komende maanden wat meer wedstrijden spelen,maar zullen er zeker op letten dat het voor onze Joppe fijn en aangenaam blijft.

Zullen binnen enkele dagen ook wat foto’s en een verslagje doorsturen van onze reis in Frankrijk waar onze Joppe erg van genoten heeft.

Met vriendelijke groeten,

Joppe,Arthan,Sonia en Johan

 

helaas overleed in juli ”onze” lieve Floo tegevolge van een vergiftiging… Ze heeft de kans gehad om in een onbewaakt moment een hele pot hoefgel op te smullen met alle gevolgen van dien…

vaarwel lieve Floo, we missen je enorm. je was een aparte maar zeer lieve madam! Dank je Christine en Dijn voor al het onmogelijke wat jullie toch nog gedaan hebben om haar proberen te redden… het heeft helaas niet mogen zijn…

beste mensen; trotse eigenaars van een ries;
 
ik wil jullie even mijn verhaal kwijt; het verhaal van mij en mijn schnauzer; mijn schnauzer die het hart had van een ries….
 
Op 20 augustus 2004 liet mijn vriendin Leentje mij weten dat er voor de 2de x pups waren geboren ten huize Driesen- Bertels en ditmaal uit de combinatie Yingells en Bright.
Ik ken Leentje al van mijn 12de en sindsdien zijn wij hartsvriendinnen. Dezelfde hobby’s, dezelfde interesses maakten ons onafscheidelijk. Meermaals moest ik op school straf schrijven omdat ik teveel babbelde met Leentje tijdens de les.
En telkens moest ik opbiechten waarom ik het zo druk had, welk item zo belangrijk was dat ik geen aandacht had voor wat mijnheer of mevrouw van wiskunde of latijn te vertellen had.
En telkens was mijn antwoord: ” paarden of honden”, hetgeen mij telkens straf of opmerkingen aan de ouders opleverde. Jammer dat deze nooit hebben mogen baten…
 Een 15 jaren later lieten Leentje en Luk mij de eer om meter te worden van hun Soetkin; als geen ander paste haar interesses bij die van haar meter…uren krijgen wij gevuld met babbelen over…paarden en honden.
En op die bewuste 20 augustus 2004 werd er beslist dat er een teefje uit het D nest naar Soetkin zou gaan ( Deila) en èèntje naar mij…en dat werd kleine Daifloo…onze Dochter Elisabeth hoorde graag Floo..vandaar de naam ( Dai)floo.
Op 15 oktober kwam mijn pupje thuis in haar nieuwe huis. Met een grote dosis puppysocialisatie, ingelepeld door een  betrokken fokkersgezin.
Dan kan je niet anders dan je verantwoordlijkheid opnemen en je beste beentje voorzetten om zo een puppy te laten uitgroeien tot een betrouwbare gezinshond. Ook al hadden Luk en Leentje mij gewaarschuwd dat dit geen sinecure zou worden gezien het pittige karakter van de beide ouders. Ik had beide ouders gezien; ook gezien dat zij waren uitgegroeid tot evenwichtige honden die door het vuur gingen voor hun gezinsleden.
En dat zou ook mijn doel worden…na de gezinservaring met een Berner Sennen en een lieve Boxer zou een Schnauzer ons ook wel lukken.
Van in het begin werd afgesproken dat Floo mijn hond zou worden; Vidi (onze kleine dwergpincher) was het knuffeltje van de 3 kinderen, Floo was mijn keuze met de instemming van mijn man Tim.
Wat was ik blij met mijn puppy en hoe vaak heb ik ook gedacht: ” waaraan ben ik in hemelsnaam begonnen?”
Ze had kararkter, dat klein zwart dametje. Elke zondag, samen met Soetkin en Deila naar de puppyles;de A en de B klas in Tessenderlo was wekelijkse kost.
Elke woensdag samen met Floo en zus Deila de paardrijles volgen van onze dochter Sofie om zo mij ook te besmetten met het ijslands virus.
Elke donderdag en maandagavond naar de  georganiseerde puppypartys bij Danny Grosemans; dé honden gedragstherapeut…
Wandelingen maken door de bossen om de lessen in te oefenen. Tanden bijten en tranen wegslikken als Danny ons als duo streng aanpakte.
Tussendoor naar de hondenspeciaalzaak crossen om de zoveelste fles ” bitter applebite ” in te slaan en de meubels te vrijwaren van zich ontwikkelende hondentandjes.
Als de bitter apple toch niet te weerstaan bleek voor riesentandjes en hun afdruk op de tuinmeubels of op dochterliefs nieuwe schoenen niet meer te ontkennen was, was het nodig om de gemoederen van lieve man en kinderen te sussen.
Niet altijd kon Floo met haar onschuldig kopje mijn gezin omkopen. Ik moest meermaals bemiddelen…
Maar …als de Sint op de hondenschool ons dan bij zich riep omdat hij in zijn boek las dat baasje en hondje zo hun best deden op school verdwenen al die uitglijdertjes als sneeuw voor de zon.
En als Floo zich op de puppyparty van Grosemans ontpopte tot de slimste hond waarbij ze de berghonden,golden retrievers en jackrussels ver achter zich liet gaf zelfs Danny zijn sympathie toe voor onze mooie dame in spe…
 
De puberteit van onze Floo was hevig. Een “neen” werd niet begrepen en nog minder aanvaard. Vader des huizes moest regelmatig streng optreden omdat onze rebelse meid maar al te goed wist hoe ze moeder om de tuin kon leiden. En als kleine dochter Sofie in haar weg stond…ach dan liep ze die gewoon omver…kniebanden verrokken of niet…als Floo een doel voor ogen had dan stopte niks of niemand haar. Alleen papa Tim…daarvoor boog ze nog haar koppige hoofdje en liep deemoedig naast hem aan de leiband. Een tijdje zag ik soms zwarte sneeuw, telkens weer weggesmolten door Floo haar onvoorwaardelijke liefde voor mij. Lijk een rasechte tiener daagde ze uit; ging net iets te ver, beloofde beterschap maar… professionele hulp was uiteindelijk nodig.
Ik vreesde even dat zij rilatine nodig had. Het hoogtepunt van haar puberteit was toen ze haar grootmoeder alle eer aandeed om net zoals grootmoeder langs vaderszijde een schaap uit de wei te plukken. Leentje en ik gingen met de lenigheid uit onze vroege jeugd achter onze dievegge aan maar het scheelde geen haar of het schaap had de attack niet overleefd. ( en Leentje en ik niet die van de schapeneigenaar die ons net niet met zijn geweer onder schot hield) Ik dus terug naar Danny, ditmaal niet naar de party maar harde lessen op de schoolbanken bij Danny thuis. Oefenen, oefenen en nog eens oefenen want zoals Danny het zei ” een ries is een hond met een kantje” In de gietende regen oefenen en haar op bevel in een plas water laten liggen wachten op mij tot de gietende regen het liet afweten was één van de moeilijkste oefeningen..waarvoor we met glans slaagden.
 De apotheose was wel de oefening waarbij Floo langs mijn zijde en zonder leiband doorheen een stal met aantrekkelijke ooien en bokjes moest wandelen…heen en terug, heen en terug zonder de schapen te mogen begluren….hetgeen ons een dikke ijs van schapenmelk als beloning opleverde van Grosemans. Missie geslaagd; met onderscheiding werd onze Ries haar puberteit afgerond.
  Ondertussen vervoegde waterhond Lucca ons gezin…hij werd met veel liefde door Floo onthaald. Tot vandaag waren zij vrienden voor het leven.
De relatie tussen Floo en Vidi was ondertussen wel verwaterd; onze kleine dwerg was bitter jaloers op al de aandacht die Floo naar zich toe trok. Met de pretentie van een dobberman greep hij Floo op een avond naar de keel; een dwaasheid die hij 2x bijna met zijn leven moest bekopen en die hem 2x deed belanden op de intensive care. Sinds die twist had Floo genoeg van al hond dat naar dwerg neigde en zelfs Danny’s professionele ervaringen konden dit euvel niet meer wegwerken.
“Strikt gescheiden” houden was het verdict en dit is zo gebleven tot ons dwergje er in december van ouderdom het bijltje bij neer legde.
 
Eénmaal dat Lucca er was, ontpopte Floo zich als een voorbeeldige Ries; gedaan met die puberstreken, we hadden een dame met klasse in huis. Ze kweet zich trouw van haar taak om have en goed te beschermen met een dreigende blaf, onthaalde bekend volk met een overdosis aan likjes en pootjes, nieuwe gezichten waren zeker welkom zodra ze merkte dat het voor ons ok was. Ze kende haar plaats, was hiermee tevreden en stelde die geen enkele keer in vraag.
Ze voelde haarfijn mijn stemmingen aan; kleefde aan mij als was ze mijn schaduw. Ze wist nog altijd hoe ze mij in doekjes moest doen; deed dit op zo een geraffineerde manier en alleen als Tim er niet was ( zo slim was ze)
Ze wist dat ze mijn soulmate was en alleen ik kon met haar gaan wandelen. Nam iemand anders de leiband dan zette ze zich op haar poep en liet zich voort trekken, elke gelegenheid gebruikend om bij mij te geraken.
Het grootste compliment kregen we van een patrouillerende politiecombi toen Floo aan de leiband naast mij op straat langs de fiets opliep. De agent maakte mij erop attent dat dit gevaarlijk was; het alternatief van een fietssprenger is in België niet wettelijk…dus…” mijnheer agent, ik zal mijn hond dan los laten lopen langs de fiets” Daar had mijnheer agent dan weer morele argumenten tegen maar dat was het enige wettlijke…dus legde Floo het traject loslopend naast mijn fiets af en dit gedurende enkele minuten geschaduwd door een wantrouwige combi. De kers op de taart kwam toen de agent terug stopte om ons te feliciteren; uitleg over het ras te vroeg en vanwaar deze hond kwam.( Gelukkig wist mijnheer de agent niet dat we vroeger op het nippertje waren ontsnapt aan het strafregister wegens schapenroof)
Een recente fijne herinnering heb ik aan een tochtje met mijn Ijslander ( via Soetkin en Leentje een prachtexemplaar op de kop te kunnen tikken) en Floo door de bossen. Een Floo die ons trouw volgde en voor elk konijn, haas of ree dat ons pad kruiste haar neus optrok!
 Of Floo die op zondagmorgen meegenoot van een gezellige ontbijttafel, die vrolijk in zee stoeide met Lucca, die het erg vond als ik haar achterliet op de trimtafel (  het kapsalon is absoluut niet haar ding), die bij het drenken van de ezeltjes  en het paard behulpzaam mijn lege emmers  terug naar het huis bracht; Floo die het zalig vond om mee de was buiten te drogen te hangen, zeker als er een wasknijper viel die zij dan lekker kon stuk bijten; een Floo die alles wat knabbelbaar of eetbaar leek toch eens moest proeven…
Even ook de schrik toen ze voor sterilisatie naar de dierenarts ging en Dijn (dierenarts) mij belde om te zeggen dat haar milt er niet goed uitzag. De grote opluchting nadien toen Dijn onze Floo succesvol door de zware operatie had geloodst.
De grapjes over een mogelijkheid tot liposuctie met daarbij toch de duidelijke boodschap van Dijn dat we onze Bourgondiër best met wat minder ruime porties mochten bedelen om het gevaar op  eventuele artrose te verminderen. We hielden ons aan het dieet dat Dijn vooropstelde en onze Ries herstelde wondersnel van de zware ingreep en oogde nog mooier met haar slanke lijn. Wij oogstten succes met onze Floo die zich nu als een voorbeeldige dame gedroeg en er ook de allures van had met haar mooie lijntje en blinkende vacht. Vaak zeiden Tim en ik tegen elkaar: ” we hebben er 2 jaar hard in moeten investeren om er nu 10 jaar van te genieten”
Floo had zich ontpopt tot een zalige huishond; het voorbeeld van haar ouders waardig hetgeen ik naar had gestreefd.
 
Dan die fatale 13de: in een onbewaakt moment doet onze veelvraat zich te goed aan een pot paardenhoefgel die ik op een onachtzaam moment niet afsluit en binnen pootbereik van mijn slimme ries laat staan. Als ik de “diefstal” opmerk is de pot al helemaal leeg en bel ik het antigifcentrum op. Dit stelt mij na heel wat opzoekingswerk over de formule gerust; volgens de bekende gegevens zou enkel de vaseline voor ongemak zorgen. Niet dus; het is een duits produkt dat mogelijks via het zwarte circuit in de winkelrek is beland. Dijn wordt in allerijl opgetrommeld en zij doet al het mogelijke om Floo te redden; in het holst van de nacht komt ze Floo haar pijnstillers geven om 3 u later terug naar de patiënte te komen kijken. Ons Flootje heeft enorme pijn; ik waak 2 nachten bij haar,;Dijn trotseert de storm om haar toestand te blijven evalueren en net als we denken dat er een waterkans is dat ze het haalt gaat het weer bergaf. Ze sleept zich voortdurend naar haar plasplaats achter in de tuin en blijft dan uitgeput liggen. Na haar 3x terug gedragen te hebben zeg ik haar de derde nacht dat ze daar mag blijven liggen en installeer ik mij daar bij haar. Als ik daar zo een 2 tal uurtjes bij haar zit besluit ik haar te vertellen hoeveel ze voor mij betekent. Het is nacht en niemand die mij hoort, buiten Floo en Lucca die een eindje verderop in de struiken alles gade slaat maar toch ver uit de buurt van het “ziekenbed” blijft. Ik vertel Floo dat ze mijn trouwste maatje is geweest maar dat als de pijn te erg is ze mag gaan van mij. Dit klinkt zo onrealistisch maar het is echt gebeurd: Floo richtte nog enkele malen haar hoofd naar mij op; strekte zich 2 x languit, gaf een zucht en blies zo haar kaarsje uit.
 Op dat moment wist ik dat deze hond en ik met onze ziel met elkaar verbonden waren en ik mijn soulmate kwijt was.
 
Dit verhaal om een ode te brengen aan mijn trouwe Floo; om Leentje en haar gezin voor deze fantastische hond te bedanken, om Dijn te danken voor haar grote inspanning om Floo opnieuw door een zware lichamelijke beproeving te loodsen, al die lieve familieleden die hier bezorgd kwamen kijken hoe de toestand evalueerde. De buurvrouw die met waterogen aan de deur stond om te vragen hoe het met Floo ging; de andere buurvrouw die eerlijk bekende dat ze geen hondenliefhebster is maar zich veilig voelde in huis omwille van Floo’s aanwezigheid naast haar deur. De vele smsjes die ik kreeg van vrienden waarin ze meeleefden met wat er hier gebeurde.
Dit verhaal ook om aan andere eigenaars te vertellen dat een ongeluk in een klein hoekje kan schuilen. Aan de versbakken eigenaars wil ik zeggen: ” als jullie pup arriveert krijg je een hondje aangeboden dat alle mogelijke kansen van de fokker meekreeg. Zoiets kost de  fokker en zijn gezin ongetwijfeld heel veel energie. Het is aan ons, eigenaars, om het dan verder waar te maken. Daarom: bezint eer ge begint aan een Ries; zet dan door en je inspanningen worden beloond in de vorm van een reuze vriend voor het leven”
 
Dank je wel mijn lieve Floo; je was een hond uit de duizenden…ik mis je nu al zo ontzettend hard….
Ik hoop dat ik je gegeven heb wat je toekwam….
je dankbaar maar intens verdrietig baasje

op 21/05/10 slaagden annie en enka tesamen voor hun brevet! ze slaagden de proef met 92/100! dus doe zo verder zouden we zeggen!

Eerder toevallig ontdekten we op het internet dat onze Gaert van Herkenrode , die in Canada woont,  vader geworden is! Proficiat Gaert! we hopen op gezonde , lieve en mooie kinderen! dit is de link waar het nieuws gevonden hebben: http://www.berendhauskennel.ca/giant.htm

website

Vanaf nu hebben onze Hongaarse vrienden een eigen website van hun hondenschool. De mensen waar onze Hrocco woont hebben zelf een hondenschool opgericht omdat er geen goede school voorhanden was. Zij werken enkel beloningsgericht en zijn daarmee erg vernieuwend in hun land!

we wensen hun veel succes met hun fijne en professionele manier van werken!

(opde tag galeria zie je  Hrocco aan het werk met zijn baasje Henriett)

 www.vecsesikutyaiskola.hu